سندرم پای بی قرار چیست؟

سندرم پای بی قرار

سندرم پاهای بی قرار (RLS)، باعث احساسات ناخوشایند یا ناراحت کننده در پاها و یک خواست غیر قابل تحمل برای حرکت آن ها می شود. علائم معمولا در اواخر بعد از ظهر یا شب ها رخ می دهند و اغلب هنگام استراحت شب، مانند نشستن یا دراز کشیدن در رختخواب، اغلب شدیدتر می شوند. همچنین ممکن است زمانی که کسی غیرفعال است و برای مدت طولانی نشسته (مثلا هنگام مسافرت با هواپیما یا تماشای یک فیلم) رخ دهد

از آنجا که علائم در در طول شب افزایش می یابد، می تواند به خواب رفتن را سخت کند. حرکت دادن پاها یا پیاده روی به طور معمول ناراحتی را از بین می برد، اما احساس ناخوشایند اغلب هنگامی رخ می دهد که حرکت متوقف می شود. RLS به عنوان یک اختلال خواب طبقه بندی شده است، زیرا افراد مجبور به حرکت پاهای خود به منظور از بین بردن علائم هستند به همین علت خوابیدن در این حالت سخت است. با این حال، بهتر است این اختلال به عنوان یک اختلال حسی-عصبی با نشانه هایی که از خود مغز تولید می شود، مشخص شود.

سندرم پای بی قرار چیست؟

RLS یکی از اختلالات متعددی است که می تواند خستگی و خواب آلودگی روزانه را ایجاد کند، به همین علت بر روی خلق و خو، تمرکز، عملکرد شغلی و تحصیلی و روابط شخصی تاثیر می گذارد. بسیاری از افراد مبتلا به RLS گزارش می دهند که اغلب قادر به تمرکز و یا انجام وظایف روزانه نیستند. RLS نسبتا شدید می تواند منجر به کاهش ۲۰ درصدی در بهره وری کار شود و می تواند باعث افسردگی و اضطراب شود. سندرم پای بی قرار ممکن است هم در مردان و هم در زنان رخ دهد، هرچند زنان احتمال ابتلای بیشتری نسبت به مردان دارند.

در اغلب موارد علت RLS نامشخص است، با این حال، RLS دارای مولفه ژنتیکی است. انواع ژن های خاصی با RLS مرتبط هستند. شواهد نشان می دهد که سطح آهن پایین در مغز نیز ممکن است منجر به RLS شود. شواهد قابل توجهی نشان می دهد که RLS مربوط به اختلال عملکرد در یکی از بخش های مغز است که جنبش را کنترل می کند که این قسمت از دوپامین شیمیایی مغز استفاده می کند. دوپامین برای فعالیت عضلانی و حرکت ضروری است. اختلال در این مسیرها اغلب به حرکات ناخواسته منجر می شود.

سندرم پای بی قرار چیست؟

به نظر می رسد که RLS به عوامل زیر یا شرایط زیر مربوط می شود:

  • بیماری کلیوی همودیالیز
  • کمبود آهن
  • داروهای خاصی که ممكن است علائم RLS را تشدید كنند مانند داروهای ضد انعقاد (مثلا پروكلوپرازین یا متلوكوپرامید)، داروهای ضدویروسی (مثلا هالوپریدول یا مشتقات فنوتیازین)، داروهای ضد افسردگی كه باعث افزایش سروتونین (به عنوان مثال، فلوكستین یا سرترالین) و برخی داروهای سرد و آلرژی كه حاوی آنتی هیستامین های قدیمی (به عنوان مثال، دیفن هیدرامین)
  • مصرف الکل، نیکوتین و کافئین
  • بارداری، به خصوص در سه ماهه آخر؛ در بیشتر موارد علائم معمولا در عرض ۴ هفته پس از زایمان ناپدید می شوند
  • نوروپاتی (آسیب عصبی).
  • محرومیت از خواب و سایر شرایط بی خوابی مانند آپنه خواب نیز ممکن است نشانه هایی را در بعضی افراد تشدید کند یا علائم ایجاد کند. کاهش یا از بین بردن این عوامل می تواند علائم را کاهش دهد.

گاهی اوقات علائم RLS را می توان با یافتن و درمان بیماری های مرتبط با بیماری مانند نوروپاتی محیطی، دیابت یا کم خونی فقر آهن کنترل کرد. برخی از فعالیت ها و تغییرات شیوه زندگی ممکن است در افرادی که علائم خفیف تا متوسط دارند RLS را تسکین دهند. این تغییرات شامل اجتناب یا کاهش استفاده از الکل و تنباکو، تغییر یا حفظ الگوی خواب منظم، برنامه تمرین و ماساژ پا، حمام گرم و یا استفاده از پد گرم یا یخ است. تمرین هوازی و کششی از شدت برخی از علائم خفیف را نیز کاهش دهد.

مطالب مرتبط

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *