تفاوت آمپلی مونو با معمولی

فرق آمپلی مونو با معمولی

آمپلی ها از نظر تعداد ورودی و خروجی که صدا با آن ضبط می شود به انواع مونو، استریو، سه کانال، چهار کانال، پنج کانال و نهایتا شش کانال تقسیم بندی می شوند.

مونو اصطلاحی است که برای توصیف صدایی که فقط از یک کانال تولید و منتشر می شود به کار می رود. صدای مونو سیستم صدای تک بانده است که تکنولوژی به نسبت قدیمی محسوب می شود و اکثرا برای ضبط صداهای طبیعی (غیر از موسیقی و استودیویی) مورد استفاده قرار می گیرد.

صدای مونو که به آن مونوفونیک یا تک صوتی نیز گفته می شود در چند سال اخیر با ظهور تکنولوژی های جدید تقریباً به طور کامل جایگزین شده اند و اکنون صدای مونو تنها به کاربردهای تخصیص یافته ‌ی خاص و کم هزینه محدود می ‌شود.

تفاوت آمپلی مونو با معمولی

مونو قدیمی ‌ترین و ساده ‌ترین روش ضبط و بازپخش صدا است که در آن، همه ی سیگنال ‌های گوناگون صوتی با هم ترکیب شده و به یک کانال صوتی منفرد تبدیل می ‌شوند و به همین جهت، به آن مونو (منفرد یا تک) گفته می شود. این تعریف به این معنی نیست که صدا از یک بلندگو پخش می شود، ضبط صدای مونوفونیک با استفاده از یک میکروفون واحد انجام می‌شود اما ممکن است برای بازپخش صدا بیش از یک اسپیکر مورد استفاده قرار گیرد.

سیستم‌ های مونو با وجود قدیمی بودن هنوز هم قادرند پهنای باند صوتی کامل و همچنین صدایی با عالی ‌ترین درجه و شباهت به اصل و مبدا را داشته باشند. یکی از مهمترین ویژگی های سیستم مونو این است که همگی اسپیکرها صدای یکسانی را تولید یا خارج می ‌کنند.

برای گوش دادن به موسیقی استفاده از سیستم استریو بسیار مناسب تر از سیستم مونو است، زیرا حالت مونو کیفیت کافی برای صدای پویای موسیقی را ندارد. مونو کاربرد وسیعی در گفتگوی رادیویی و موبایل دارد تا صدای شخص واضح به گوش برسد.

ضبط صدای مونو پیچیدگی کمتری نسبت به استریو دارد و اکثر ضبط کننده های دستی فقط در حالت مونو عمل می کنند.

مطالب مرتبط

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *