انواع اختلال دوقطبی و روش های درمان آن چیست؟

0 45

تعریف اختلال دو قطبی چیست؟

اختلال دوقطبی، که قبلا افسردگی مانیک نامیده می شود، یک وضعیت سلامت روان است که باعث تغییرات شدید خلقی می شود که شامل موارد شدید عاطفی (مانیا یا هیپومیا) و افسردگی است.

چهار نوع اساسی اختلال دو قطبی وجود دارد: همه آنها شامل تغییرات واضح در حالت خلقی، انرژی و فعالیت است.

اختلال Bipolar I-

تعریف شده توسط قسمت های مانیک که حداقل ۷ روز طول می کشد. علائم مانیکی که بسیار شدید هستند، نیاز به مراقبت بیمارستان فوری دارد. افسردگی نیز رخ می دهد، معمولا حداقل ۲ هفته طول می کشد تا درمان انجام شود. قسمت های افسردگی با ویژگی های ترکیبی (دارای علائم افسردگی و علائم مزمن در همان زمان) است.

انواع اختلال دوقطبی و روش های درمان آن چیست؟

اختلال سیکلوتیوم

اختلال سیکلوتیوم که شامل دوره های متعدد نشانه های هیپومانیا و هم نشانه های افسردگی می تواند باشد. حداقل ۲ سال (۱ سال در کودکان و نوجوانان) طول می کشد درمان انجام شود.

علائم و نشانه ها

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تجربه جدیدی از احساسات غیر معمول شدید، تغییرات در الگوهای خواب و سطح فعالیت، و رفتار های غیر معمول را تجربه می کنند. این دوره های متمایز در این افراد “حوادث خلق” نامیده می شود. قسمت های ذهنی به شدت با روحیه و رفتارهایی که برای فرد معمول است متفاوت است. تغییرات شدید در انرژی، فعالیت و خواب همراه با تغییرات خلق و خو همراه است. گاهی اوقات قسمت خلق و خو شامل نشانه های علائم مانیا و افسردگی می شود.

اختلال دوقطبی ممکن است نوسانات خلقی کمتر را همراه داشته باشد. به عنوان مثال، برخی از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دچار هیپومنیا، یک نوع مانیای شدیدتر می شوند. در طول یک دوره ، فرد ممکن است احساس خوبی داشته باشد، بسیار مولد باشد و به خوبی عمل کند. فرد ممکن است احساس کند که چیزی اشتباه است، اما خانواده و دوستان ممکن است تغییرات خلقی و یا تغییرات در سطح فعالیت را به عنوان اختلال دوقطبی ممکن تشخیص دهند. بدون درمان مناسب، افراد مبتلا به هیپومیا ممکن است مانیا یا افسردگی شدید بگیرند.

تشخیص

تشخیص درست و درمان افراد مبتلا به اختلال دوقطبی موجب زندگی سالم و سازنده در آن ها می شود. صحبت کردن با پزشک یا سایر متخصصین بهداشت روانی مجاز اولین گام برای هر کسی است که فکر می کند ممکن است اختلال دوقطبی داشته باشد. دکتر می تواند یک معاینه فیزیکی را انجام دهد تا شرایط دیگر را رد کند.

اختلال دوقطبی و سایر بیماری ها

برخی علائم اختلال دوقطبی شباهت به بیماری های دیگر دارد که می تواند برای یک پزشک تشخیص دشواری باشد. علاوه بر این، بسیاری از افراد اختلال دو قطبی بیماری های دیگری مانند اختلال اضطراب، سوء مصرف مواد یا اختلالات خوردن دارند. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نیز در معرض خطر ابتلا به بیماری تیروئید، سردرد میگرنی، بیماری قلبی، دیابت، چاقی و سایر بیماری های جسمی قرار دارند.

انواع اختلال دوقطبی و روش های درمان آن چیست؟

روانپریشی: گاهی اوقات، فردی که دارای اختلالات شدید مانیا و یا افسردگی است، علائم روانپریشی دارد، مانند توهم و یا لجاجت. علائم روانپریشی تمایل به هماهنگی با شدیدترین حالت فرد دارد. مثلا:

  • در طول یک حادثه مانیکور ممکن است به این باور برسد که او مشهور است، پول زیادی دارد یا دارای قدرت ویژه است.
  • در طول یک عمر افسردگی ممکن است فکر کند که ویران و بی ارزش است یا اینکه مرتکب جنایت شده است.

در نتیجه افراد مبتلا به اختلال دوقطبی که علائم روان شناختی دارند نیز بعضی اوقات با اسکیزوفرنیا تشخیص داده می شوند.

اضطراب و ADHD اختلالات اضطرابی و اختلال بیش فعالی، اختلال کمبود توجه اغلب در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تشخیص داده می شوند.

سوء مصرف مواد: افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است از الکل یا مواد مخدر نیز سوء استفاده کنند، مشکلات ارتباطی داشته باشند یا در مدرسه یا در محل کار ضعیف عمل کنند. خانواده، دوستان و افراد مبتلا به علائم ممکن است این مشکلات را به عنوان علائم بیماری روانی عمده مانند اختلال دوقطبی تشخیص ندهند.

ساختار و عملکرد مغز: برخی از مطالعات نشان می دهد چگونه مغز افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است با مغز افراد سالم یا افرادی که دارای اختلالات روانی دیگر هستند متفاوت باشد. یادگیری بیشتر در مورد این تفاوت ها، همراه با اطلاعات جدید از مطالعات ژنتیک، کمک می کند تا دانشمندان درک بهتری از اختلال دو قطبی و پیش بینی اینکه چه نوع درمان موثر خواهد بود، داشته باشند.

ژنتیک: برخی تحقیقات نشان می دهد افرادی که دارای ژن های معین هستند بیشتر احتمال دارد اختلال دوقطبی را از دیگران تشخیص دهند. اما ژنها تنها عامل خطر برای اختلال دوقطبی نیستند. مطالعات دوقلوهای یکسان نشان داده است که حتی اگر یک دوقلو اختلال دوقطبی را ایجاد کند، دوقلو دیگر همواره این اختلال را توسعه نمی دهد، هرچند که دوقلوهای مشابه دو ژن را به اشتراک می گذارند.

سابقه خانوادگی: اختلال دوقطبی در خانواده ها وجود دارد. کودکان با والدین یا خواهرانی که دارای اختلال دوقطبی هستند، در مقایسه با کودکان که سابقه خانوادگی این اختلال ندارند، بیشتر به بیماری مبتلا هستند. با این حال، مهم است که توجه داشته باشید که اکثر افراد مبتلا به سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی بیماری را توسعه نمی دهند.

انواع اختلال دوقطبی و روش های درمان آن چیست؟

درمان

یک برنامه درمان موثر معمولا ترکیبی از دارو و روان درمانی است. اختلال دوقطبی یک بیماری مادام العمر است. قسمت های شیدایی و افسردگی معمولا با گذشت زمان برمی گردد. بین وقایع، بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی اختلالات خلقی دارند، اما برخی افراد علائم طولانی دارند. درمان طولانی مدت، مداوم به کنترل این علائم کمک می کند.

داروها

انواع مختلف داروها می توانند به کنترل علائم اختلال دوقطبی کمک کنند. فرد ممکن است نیاز به چندین دارو مختلف را قبل از یافتن آنهایی که بهترین کار را دارند، امتحان کنند.

انواع اختلال دوقطبی و روش های درمان آن چیست؟

داروهایی که معمولا برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می شود عبارتند از:

  • تثبیت کننده حالت
  • ضد روانپریشی غیرطبیعی
  • داروهای ضد افسردگی

هر کسی که دارو مصرف می کند باید:

  • برای درک خطرات و مزایای دارو با پزشک یا داروساز صحبت کنید
  • برای هر دغدغه ای در مورد عوارض جانبی به یک پزشک گزارش دهید. ممکن است پزشک دوز را تغییر داده یا یک دارو دیگر را امتحان کند.
  • برای جلوگیری از قطع دارو با پزشک صحبت کنید. ناگهان متوقف کردن یک دارو ممکن است منجر به “بازگشت” یا بدتر شدن نشانه های اختلال دوقطبی شود.

در صورت همراهی با دارو، روان درمانی می تواند یک درمان موثر برای اختلال دوقطبی باشد. این می تواند حمایت، آموزش و هدایت افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و خانواده های آنان را فراهم کند.

برخی از درمان های روان درمانی که برای درمان اختلال دوقطبی مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

  • درمان شناختی رفتاری (CBT)
  • درمان خانوادگی متمرکز
  • درمان های بین فردی و اجتماعی ریتم
  • آموزش روانی

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.